یک سیستم کامل لیفتراک بدون سرنشین را می توان به چهار بخش تقسیم کرد: خود وسیله نقلیه، سکوی اعزام، سیستم مدیریت اطلاعات مکان انبار و ارتباطات شبکه بی سیم.
یک لیفتراک بدون سرنشین عمدتاً از بدنه وسیله نقلیه، یک دستگاه موقعیت یابی و ناوبری، یک سیستم کنترل داخلی، یک واحد منبع تغذیه، یک واحد درایو و یک واحد ارتباطی تشکیل شده است. در این میان، دستگاه موقعیت یابی و ناوبری، بدنه خودرو و سیستم کنترل داخل هواپیما اجزای اصلی هزینه هستند که به ترتیب تقریباً 25٪، 20٪ و 16٪ را شامل می شوند که در مجموع 61٪ است.
برای مثال، لیفتراک زمینی-سانی SA10LJD دارای بار نامی 1000 کیلوگرم و ارتفاع بالابری 210 میلی متر است. مدل هایی مانند SA14LKS-S و SA20LJS-S دارای بار نامی تا 2000 کیلوگرم و ارتفاع بالابری 120 میلی متر هستند.
در حال حاضر، لیفتراک های بدون سرنشین عمدتاً با افزودن سیستم های ناوبری به لیفتراک های سنتی اصلاح می شوند. با این حال، با توسعه، برخی از شرکت ها به سمت طراحی رو به جلو بر اساس عوامل شکل لیفتراک جدید حرکت می کنند تا از ساختار خارجی اصلی جدا شوند و با الزامات اتوماسیون سازگار شوند.